Udvostručen broj štrajkača glađu u Guantanamu

Mar

21

Broj zatvorenika koji štrajkuju glađu u američkom zatvoru Guantanamo Bay na Kubi je udvostručen, saopćili su američki zvaničnici.
Upravnik zatvora, general John Kelly, rekao je komisiji američkog Kongresa da su zatvorenici "devastirani" nakon što im je nestalo optimizma da će Guantanamo biti zatvoren.
"Bili su veliki optimisti da će Guantanamo biti zatvoren. Navodno su bili devastirani ... kada je predsjednik odstupio - barem su oni to tako shvatili – od zatvaranja te pritvorske jedinice", rekao je general Kelly.
Dvadeset i četiri zatvorenika štrajkuju glađu i osmorica su toliko slabi da ih doktori silom hrane koristeći infuziju, rekao je za Reuters glasnogovornik zatvora, kapetan Robert Durand. Dvojica zatvorenika su hospitalizirani zbog dehidracije, rekao je on.
Kelly je kazao da su neki od 166 zatvorenika stupili u štrajk glađu jer su frustrirani svojom situacijom.
Skoro svi zatvorenici nalaze se u zatvoru 11 godina bez optužbi, a polovini je odobren transfer ili oslobađanje, iako su i dalje u Guantanamu.
U svom svjedočenju, Kelly je rekao kao vjeruje da je namjera štrajkača bila da "podgriju situaciju i vrate tu temu u medije".
Predsjednik Barack Obama naredio je 2009. zatvaranje Guantanama za godinu dana, ali Kongres je blokirao napore da zatvorenici iz Guantanama budu premješteni.
U januaru je zatvoren ured State Departmenta zadužen za premještanje zatvorenika.
Više od 50 advokata koji zastupaju zatvorenike pismeno su se obratili ministru odbrane Chucku Hagelu prošle sedmice, zatraživši pomoć u okončavanju trenutnog štrajka glađu.
Kazali su da je zdravstveno stanje štrajkača glađu alarmantno.

 http://abrasmedia.info/content/udvostru%C4%8Den-broj-%C5%A1trajka%C4%8D-gla%C4%91u-u-guantanamu

Gadamerova estetika

Gadamer (1900-2002) ne vodi računa o estetici u bilo kojem uobičajenom smislu. Njegov pristup umetnosti radi, u mnogočemu,je  protiv konvencionalnih filozofskih očekivanja. Estetske osobine nisu raspravljane u maniru analitičke tradicije moderne filozofije, niti ih on povezuje otvoreno sa problemima estetskog užitka. Gadamerov  pristup estetskom doživljaju se temelji na fenomenološkoj tradiciji.To je pristup  prvenstveno zaokupljen mestom umetnosti u našem iskustvu sveta.
(Fenomenosloška tradicija – Huserl, Sartr-pre svega se odnosi na teoriju opažanja sveta...dakle on pridaje značaja umetnosti u tom smislu, i stavlja naglasak na kognitivnu, saznajnu ulogu umetnosti)
Nadalje, njegov pristup estetskoj teoriji je jedan od onih retkih intelektualnih postignuća koja su istovremeno dekonstruktivna i konstruktivna. On rastavlja elemente sveukupne tradicije Platonove, Kantovske i Hegelijanske estetike i još nudi fenomenološku rekonstrukciju mnogih središnjih uvida te tradicije da pokaže njihovu nastavljujuću relevantnost u našem savremenom iskustvu umetnosti. Gadamer se prvenstveno bavi kognitivnom dimenzijom takvog iskustva, s onim na šta umetnička dela upućuju i što postavljaju kao temu.
To čini fleksibilan filozofski pristup sposoban za slobodno kretanje kroz više od nekoliko umetničkih oblika i stilova, raspravlja oboje i jedinstvenost radova i njihovo šire značenje.Pristup je jasno hermeneutički u tome što nastoji da nas ponovno upozna s tim primljenim značenjima i pre-okupacijama koja su temelj našeg iskustva umetnosti. Otvoreno pod utjecajem Heideggera, njegovi kasniji eseji o jeziku i poeziji posebno, Gadamerova estetika je daleko od tradicionalnih. Njegovi ključne tvrdnje su:
   * Estetika nije proučavanje određene vrste subjektivnih užitaka koji su izvedeni iz umetničkih. To je istraživanje o tome što objektivno obaveštava našu subjektivnu svest o umetnosti.
   * Hermeneutička estetika nastoji probiti ugodno ometanja estetske svesti kako bi se otkrile kulturne i jezičke stvarnosti koje se manifestuju unutar njega.
  * Hermeneutička estetika pretpostavlja fenomenološku uključenost u predmet, materiju umetnosti pre nego nezainteresovano odvajanje.
  * Hermeneutička estetika tretira estetsku pojavu ne kao nešto što odvraća pažnju(pozornosti) od stvarnog već kao put kojim realni predmeti, otkrivaju sebe. To više-okreće (negira)ideju da su  umetnička dela sva do jednog  van  stvarnosti.
 * Hermeneutička estetika je dijaloškog karaktera. Ona prepoznaje da je praktičar i teoretičar udio u dovođenju predmeta na svetlo i izigrava bilo koju teorija / praksa podelu u umetnosti. Tumačenje je sredstvo za realizaciju dela.
* Hermeneutička estetika nije teorija umetnosti po sebi, više skup praktičnih kontemplativnih beležaka za povećanje nečijeg susreta s umetnošću.
* Kraj hermeneutičke estetike nije da se dođe do koncepta umetnosti već da bi se produbilo iskustvo umetnosti. U hermeneutičkoj estetici, teorija je angažovana da produbi kontemplaciju umetničkih dela pre nego da kategoriše njihovu prirodu.
 * Gadamerova estetika je duboko poštovanje spram sposobnosti umetnosti da poremeti i izazove uobičajena očekivanja. To pripisuje etički značaj umetnosti, kao da ste u mogućnosti otkriti ograničenja fiksiranog kulturnog očekivanja i otvoriti promatrača prema drugom i drugačijem.

http://plato.stanford.edu/entries/gadamer-aesthetics/

1871: The Paris Commune

March 18, 1871 - The Paris Commune begins

History of the Paris Commune at Marxists.org [http://www.marxists.org/history/france/paris-commune/]

 

A brief history of the world's first socialist working class uprising. The workers of Paris, joined by mutinous National Guardsmen, seized the city and set about re-organising society in their own interests based on workers' councils. They could not hold out, however, when more troops retook the city and massacred 30,000 workers in bloody revenge.

The Paris Commune is often said to be the first example of working people taking power. For this reason it is a highly significant event, even though it is ignored in the French history curriculum. On March 18 1871, after France was defeated by Prussia in the Franco-Prussian war, the French government sent troops into Paris to try and take back the Parisian National Guard’s cannon before the people got hold of it. Much to the dismay of the French government, the citizens of Paris had got hold of them, and wouldn't give them up. The soldiers refused to fire on their own people and instead turned their weapons on their officers.

The Paris Commune led by example in showing that a new society, organised from the bottom up, was possible. The reforms initiated by the Commune, like turning workplaces into co-operatives, put anarchist theory into practice. By the end of May, 43 workplaces had become co-operatives and the Louvre Museum was a munitions factory run by a workers’ council.